در پادگان به ما پیشنهاداتی شد !

سالِ پیش درست در چنین روزهایی بود که دانشگاه نیمه کاره رها شد
در آن روزها ی سخت ، مطمئن بودم تن به هر کاری خواهم سپرد ، جز رفتن به اجباری ! اما افسوس همیشه حقیقت زندگی تلخ تر از آن است که می پنداریم !
هم اکنون سربـــــــازم ، هنوز نمی دانم پس از این همه سال تنهایی چگونه بودن در میان دیگران و خوابیدن در خوابگاه را تحمل خواهم کرد ، دوستان به طعنه معتقدند طول خدمتم ده سال و در زندان و فرار سپری خواهد گشت
اما من به خود قول داده ام این گونه نگردد !
گرچه بسیار دلتنگم

• دلتنگ شغلی که برایش آن گونه زحمت کشیده ام ، نه

• دلتنگ موههایی که سالها کوتاه نگشته بود ، نه

• دلتنگ سفرهایی که تنها آرامش بخش زندگی ام بود ، نه

• دلتنگ سه تاری که در آغوشم نخواهد بود ، نه

• دلتنگ تخت خوابی که با منش می خوابید ، نه

• دلتنگ زنده رود همچنان خشکیده ، نه

• و نه دلتنگش

دلتنگ شمایـــم

دوستان مجازیم

و چه مجازی که حقیقی اید و حقیقتید !
مگر انسان چه انتظار دارد از دوست ، دردِ دل گفتمتان و شادی هایم تقسیمتان کردم ، هیچ گاه فراموشتان نخواهم کرد دوستـــــــــــــــان
همچنان دوست ترتان می دارم
.

و در آخر به دو چیز وصیتتان می کنم :
توکل به خدای احد و واحد در دنیای فانی
و
تمسک به فرند فیـــــــــد در دنیای مجازی
که در هر دو آرامشی است که در یک خمره شراب ناب نخواهیدش یافت !
و به راستی توکل و تمسک به این دو است که ممد حیات است و مفرح ذات
.
شاد باشید

نوکواره : اعتراف می کنم پیش از اعزام هدایای بسیار از عزیزان بسیار بگرفتم ، اما هدایای ذیل طعم دیگری می داشت :
خانم دکتر کتایون
خانم دکتر آینده آتوسا
و منیره ی عزیز
سپاسگذارم از هدایایتان